Discektomia

Discektomia lędźwiowa

Discektomia lędźwiowa jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur w chirurgii kręgosłupa, oznaczającą wycięcie krążka międzykręgowego (dysku). Podczas zabiegu usuwane jest położone ośrodkowo jądro miażdżyste. Celem zabiegu jest wycięcie fragmentu dysku uciskającego korzeń nerwowy.

Wskazania

Najczęstszym wskazaniem do wykonania discektomii lędźwiowej jest ból promieniujący do nogi, spowodowany wysuniętym fragmentem dysku uciskającym korzeń nerwowy. Aby właściwie zdiagnozować przyczynę bólu konieczne jest wykonanie diagnostycznych badań obrazowych m.in. rezonansem magnetycznym.

Przebieg zabiegu

Discektomia najczęściej wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym, w ułożeniu na brzuchu. Po nacięciu skóry na długości ok. 2-5 cm odsuwane są mięśnie przykręgosłupowe. Następnie należy naciąć więzadło żółte, czyli twardą błonę chroniącą zawartość kanału kręgowego. Z reguły do uwidocznienia wpadniętego dysku konieczne jest usunięcie niewielkiego fragmentu tylnej części kręgu. Po odsunięciu worka oponowego, który zawiera korzenie nerwowe należy usunąć fragment dysku powodujący ucisk na korzeń nerwowy. Strategia polegająca tylko na usuwaniu kawałka dysku powodującego ucisk jest obecnie preferowana przez większość chirurgów. Czas zabiegu, w zależności od doświadczenia chirurga, wynosi 20-45 minut przy śladowej utracie krwi.

Czego spodziewać się po zabiegu?

Przy prawidłowej kwalifikacji do leczenia operacyjnego pacjenci odczuwają ulgę natychmiast po zabiegu, często ból nogi ustępuje całkowicie. Inaczej jest z bólem krzyża, jeśli objaw ten towarzyszył bólowi nogi przed zabiegiem. Ból ten wycofuje się powoli, a w sporadycznych przypadkach może nasilić się po zabiegu. Pacjent po discektomii wypisywany jest do domu 1-2 dni po zabiegu. Następnie zaleca się ograniczenie aktywności, która może obciążać kręgosłup, na około 30 dni od operacji. Po tym czasie większość osób operowanych powraca do codziennego funkcjonowania.

Możliwe powikłania

Wykonanie discektomii, podobnie jak każdego innego zabiegu operacyjnego, obarczone jest pewnym ryzykiem powikłań, choć zdarzają się one rzadko. Najczęstsze powikłania to: brak poprawy; uszkodzenie korzenia objawiające się bólem, drętwieniem lub osłabieniem siły mięśni nogi; wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego; infekcja. Powikłania te najczęściej całkowicie ustępują.

Rodzaje discektomii

Mikrodiscektomia to discektomia wykonana z wykorzystaniem mikroskopu operacyjnego lub innego powiększenia. Główną zaletą tej metody jest doskonały wgląd w pole operacyjne przy bardzo niewielkim cięciu. Discektomia endoskopowa, obecnie coraz częściej wykonywana, to odmiana procedury, w której wykorzystany jest endoskop, czyli cienka, długa rura zawierająca kamerę oraz miejsce na wprowadzenie narzędzi. Wielką zaletą obu metod jest zmniejszenie inwazyjności zabiegu, który w przypadku discektomii endoskopowej może być wykonany z cięcia skórnego nawet o długości mniejszej niż 2 cm.